Behobia 2012. Bukatu da denboraldia. Behobia 2012, se acabó la temporada...

Joan da Behobia, joan da... Azken momenturarte ez nuen erabaki parte hartzea, ortziralean oraindik kuadrizepsetan oinazeak nituen eta... Larunbatean ez nuen batere minik eta Doneztebeko batzuekin solastu eta gero joatea erabaki nuen... Aurtengo helburua sobera ez sufritzea eta lasterketa disfrutatzea zen, baina joder, eguna iritsi eta helburua aldatu dut, helburu berria, ordu terditik jeisten saiatzea... Joan den urtean tripetatik sufritu eta, dortsal txuriarekin jendearekin erdi "borrokan" ibili eta gero, egin nezakeela pentsatzen nuen.

New York ezinezko amodio baten histora (II)-New York, historia de un amor imposible (II)

Aintzineko postean Zentral Parkean sartzen utzi genuen.. Sekulako giroa zegoen bertan, milaka eta milaka lasterkari, batzu itzuli bat emateko prest, bertze batzu bi itzuli egiteko... Helmuga eta helmugako marra jarrita zeuden, eta hasierako argazki batzu eta gero, lasterka hasi nintzen. Helburua, nire polarrak maratoiko azken metroa erregistratu arte ez geratzea. Hasiera batean hoteleko bertze jende batekin egiteko asmoa nuen, baina polikiegi zihoaztenez, nire martxa hartzea erabaki nuen. 4 itzuli nituen aintzinetik eta ohiko maratoietan izan ohi diren arazoetaz gain bertze batzuei ere aurre egin behar nien. Batetik nekea etortzen zenerako motibazio eza, bestetik maratoi tipiko batek ematen dituen zerbitzu guztien falta, entrenamendu edo prestakuntza urri bat eta bukatzeko maratoiari behar bezala aurre egiteko aproximazio falta (bezperan turismo egiten paseo haundia + behar bezalako jan eza).

Behar bezalako aproximazio eza hori segidan agertuarazi zen, pultsoa baxuetan ezin nuen ia korrikarik egin, eta behar bezalako erritmo bat ere ezin nuen hartu... Honetaz gain ibilbidea ez zen batere erraxa, oso oso gorabeheratsua eta ia tarte zelairik gabe... Lehendabiziko itzulian giroa oso ona zen, jende aunitz baitzegoen lasterka, herrialde guzietatik New Yorkera lasterka egitera etorriak... Maratoi pirata honetan holako giroa bazegoen, ez dut pentsatu nahi maratoi ofizialean izan behar dena zein izanen den... Lehendabiziko buelta ia ohartu gabe egin nuen, baina gerora piskat ordainduko nuen akatsa egin nuen, izan ere, ur horniduraren faltaren beldurrez, ez nuen ia urik edan, eta itzuli honen bukaeran ikusi nuen, New Yorktar aunitz hurbildu zirela Central Parkera maratoi pirata egiten ari ginenei ahal zutenean laguntzera, bai ura nola gelak eta janaria ematen.

New York ezinezko amodio baten historia-New York historia de un amor imposible

Pasa da egun bat New Yorketik bueltatu nintzenetik, eta poliki poliki itzultzen ari gara egunerokotasunera... Alde batetik gogoak baditut post honen bitartez piska bat barruak hustutzeko, baina bertzetik ikaragarrizko pereza ere ematen dit bertan bizitutakoa kontatzeak... Bloga jarraitu duzuenak badakizue, maratoia prestatzen pasatutako gorabehera guziak, lesioak, buruhausteak... Pertsonalki ezagutzen nautenek ere badakite, joan den urtean bi asteren faltan New Yorkera joan gabe geratu nintzela, arazo "burokratiko" batzu tarteko... New Yorkeko maratoiarako saria tokatu izana izan zen lasterka serio hasteko arrazoi nagusia, eta hortik sortu zen Iron mana egin nezakenaren asmo eta ametsa... Argi dago hasierako puntu bat markatu zuela nire kirol bizitzan, baina bi gauza desberdin tarteko, ezin izan dut maratoi horretako borobila itxi... Aurtengoa gertatu eta gero, borobila itxi behar dela pentsatu dut, batetik antolakuntzak edo bertako agintariek gurekin jolastu zutelako, eta bestetik, azaroro holako gauzetan sartzeko hilabete oso txarra delako..

Hasierako hausnarketa egin eta gero, maratoian bizi izandakoaren kronika  eginen dut.. Ortziralean 50 minutuko rodaje oso lasai egin genuen hara joandako denok, oso oso esperientzia polita izan zen New York bezalako hiri batean laster egitea. Times Squaretik atera, Central Parkera joan, han bostgarren etorbidetik igo, eta bertatik 47enera jeitsi ginen, bertatik hotelera itzultzeko... San Patrizioren katedrala, Rockefeler zentroa,... toki ikusgarriak eta sentsazio onekin lasterka, minik gabe peroneoetan jarritako mediei esker... Bertatik feriara joan ginen dorsalak hartzera. Han ikusten da New Yorkeko maratoiaren haunditasuna, goizeko 11ak izanen ziren, eta ikustekoa zen bertan zegoen jendetza, dorsala hartzeko zain... 3000 lagun edo erraz, eta ilara gero eta haundiagoa bihurtzen ari zen.. Dena itzel antolatuta zegoen, eta nahiko azkar aritu ziren dorsalak banatu eta kamisetak banatzeko. Dorsala hartu genuen, eta orduan argi ikusi genuen lasterketa eginen zela...

Urriko laburpena-Resumen mes octubre

Urriko hilabetea ere joan da, honako datuak atera direlarik:

Kilometroak bizikletan: 240 kilometro. Egunak bizikletan: 4
Kilometroak lasterka: 150 kilometro. Egunak lasterka:14.
Kilometroak igeri: 11 kilometro. Egunak igerian: 7.
Gimsioan: 5 egun.

Hilabete hau ere, denboraldiz kanpoko hilabete tipikoa izan da, bizikletan ez naiz ia ibili eta gehienbat lasterka ibili naiz maratoiari begira. Hori bai, entrenamendu maiztasun nahiko altua atera bazait ere, entrenamendu saioen bolumen eta intentsitatea baxuegia izan da maratoiari behar bezala aurre egiteko... Hau horrela gertatzearen arrazoia, hilabete osoan zehar izan ditudan molestia eta minak izan dira, peroneoa ez zenean, tibiala, eta bestela piramidala... Igerian ere nahiko hilabete ona atera da, ia astero bi entrenamendu egiteko gauza izan bainaiz, astelehenetan egiten dudan teknika ikastaroa dela eta... Azaroa ere pilak kargatzeko hilabetea izanen da, deskantsatu, errekuperatu eta abenduari (eta iron manerako prestakuntzari) ilusio eta gogoz lepo aurre egiteko.

Maratoiaren kronika bihar edo horrela idatziko dut...

Ya ha pasado también el mes de octubre, y estos son los datos que han salido:

Kilometros en bici: 240 km. Días con la bici: 4
Kilometros corriendo: 150 kms. Días corriendo: 14
Kilometros nadando: 11 kms. Días nadando: 7
Gimnasio: 5 días

Este mes también ha sido un típoco mes de fuera de temporada, donde casi no he salido con la bici, y sobre todo he intentado correr de cara a la maratón. La frecuencia de entrenamiento me ha salido bastante alta, pero no así el volumen ni la intesidad, teniendo en cuenta que el objetivo final era la maratón... La razón de esto han sido las continuas molestias que he venido arrastrando durante todo el mes en el piramidal, tibial y peroneo derechos... Nadando ha salido un mes bastante decente, consiguiendo entrenar dos veces por semana, aprovechando el cursillo de técnica de los lunes... El mes de noviembre será un mes para cargar pilas, descansar y recuperarnos, para llegar a diciembre ( y al inicio de preparación del Iron man) con las ilusiones y las ganas intactas. 

La cronica de la maratón la escribiré mañana si puedo.

New York prebia- Previa New York

Bueno iritsi da egun haundiaren bezpera eguna, oraindik 3 egun falta badira ere... Izan ere, bihar ordu hauetan New Yorken egonen naiz, dena behar bezala ateratzen bada noski.. Ikusiko zenuten albistegi guzietan nola han dagoen egoera ez den batere xamurra, gaur arteraino irtetzekoak ziren hegaldi guziak bertan behera geratu dira, baina dirudienez, nirea bederen ateratzeko moduan egonen da...

Kirol planoari begiratuta, sentsazio kontrajarriekin nago... Entrenamendu saio dexenteko batzu egin ditut, baina bertze batzuetan mina dela eta geratu behar izan dut.. Fisioarekin sesioa izan dut gaur, eta eskuineko zangoan tibiala eta piramidala ikutuak ditut, piramidalak korrikakoan ez dit molestatzen, baina tibialak gerra nahiko eman izan dit azkenean... Honen arabera egonen da igandean garaipen edo porrota, tibialak errespetatzen banau, bukatzeko moduan ikusten dut nire burua, mina gogorra egiten bada....

Entrenamendu maila ikusita helburua era duinean bukatzea baino ez da izanen, lasterketa honek ematen dituen aukera guziak aprobetxatu, gozatu eta memorian ahal bezain oroitzapen gehien sartu. Salouen erdi lesionatuta 30 kilometro egin nituen lasterka bizikletan 180 egin eta gero, beraz, pentsamendu positiobak eta aintzina!

Bueno pues ya ha llegado el víspera del gran día, aunque todavía falten 3 días... Mañana a estas horas, estaré en New York, si todo transcurre como esta previsto... Ya habreis visto que la situación en la Gran Manzana no es de lo más alentadora, habiéndose suspendido todos los vuelos previstos para hoy, pero por lo que parece, nuestro vuelo no tendrá problemas en llegar a New York...

Centrándonos exclusivamente en el plano deportivo, estoy con sensaciones contrapuestas... Algunos entrenamientos sí que han ido bien, pero también me ha pasado el tener que interrumpir el entrenamiento por dolores diversos... Hoy he tenido la última sesión con el fisio, y en la pierna derecha tengo problemas tanto en el tibial como en el piramidal...El piramidal no me molesta al correr, pero el dolor del tibial se hace insoportable... De esto dependerá el éxito o fracaso de cara al domingo, si el tibial me respeta, tengo muchos boletos para acabar, sino...

Viendo el nivel de los entrenamientos realizados, el único objetivo será acabar de forma digna, aprovechando todas las oportunidades de disfrute que da esta carrera, gozar e intentar retener en la retina cuantos más detalles mejor..  En Salou estando lesionado fui capaz de hacer 30 kilometros corriendo después de haber hecho 180 en bici, así que pensamientos positivos, y adelante!


Entrenamendu maila ikusita helburua era duinean bukatzea baino ez da izanen, lasterketa honek ematen dituen aukera guziak aprobetxatu, gozatu eta memorian ahal bezain oroitzapen gehien sartu. Salouen erdi lesionatuta 30 kilometro egin nituen lasterka bizikletan 180 egin eta gero, beraz, pentsamendu positiobak eta aintzina!

Aintzinetik egin duzun guztia beroketa baino ez da izanen-Todo lo realizado anteriormente no será sino un calentamiento

Izenburutzat erabili dudan esaldia da New Yorkeko maratoiak daukan lema edo esaldi propioa. Froga horretan irteera emateko 10 egun baino ez falta diren honetan, Maratoi honen ibilbidea eta historia azalduko dizkizuet, zueri azaltzearekin batera, frogarako ni ere girotzen joanen naizelarik. Gezurra badirudi ere, New Yorkeko maratoiaren historia ez da horren zaharra, lehena 1970. urtean ospatu zen, eta kasu hartan Central Parkean bueltaka ibili ziren froga bukatu zuten 55 lagunek, irteeran 127 lagun ziren, eta dolar bat ordaindu zuten inskripzio gisa. 6 urte geroago New Yorkeko 5 distritoak (Broonx, Brooklyn, Manhattan, Queens eta State Island) batzeko ideia plazaratu zen. Inork guttik sinisten zuen proiektu horretan, eta 2000 lagunek eman parte hartu zuten. 42 urte igaro dira dagoneneko, eta joan den urtean 47000 lagunek lortu zuten helmugara iristea, aurreinskripzioan 275000 lagunek izena eman zutelarik... Ikaragarria beraz, frogak izan duen bilakaera, gaur egun "Maratoi" hitza entzun, eta jende aunitzek Verranzonoko zubitik ematen den irteera izaten baitu buruan.

Irteera State Islandetik izaten da, eta Berranzano zubia pasa eta gero, Brooklyn era pasatzen gara. Zubiaren erdia goraka bada ere, beheraka eta Brooklyn...Lehendabiziko zatia nahiko erraza dela erraten dute, 21 kilometrora iritsi arte, bertan Pulasky zubia dagoelarik. 25. kilometroan Queensboro zubia zeharkatu eta Manhattanen sartzen da maratoia. Bertan lehendabiziko abenidatik 5 kilometro egiten dira, eta diotenez, froga mental nahiko gogorra da, kale oso zabal eta luzea baita. 30 en kilometroan Harlem eta Broonx-en sartzen gara, gero 5. abenidara eta handik Zentral Park zeharkatu eta helmuga...

Lesioek errespetatuko ote naute?

La frase que he utilizado como titulo es el lema del Maratón de New York. A dia de hoy faltan menos de 10 días para la maratón, os contaré brevemente la historia de dicho maratón, asi como su recorrido, para de esa manera irme motivandome poco a poco. Aunque parezca mentira, la historia del Maratón de New York, no es tan antigua como pueda parecer. La primera edición se celebró en 1970, y en aquella edición consistió en dar vueltas a Central Park hasta completar la distancia. Solo acabaron 55 personas de las 127 inscritas, siendo el precio de inscripción de un dolor. A los 6 años, se propuso la idea de unir los 5 distritos de New York (Bronx, Brooklyn, Manhattan, Queens y State Island). Poca gente confió en la viabilidad de la idea, y solo 2000 personas tomaron la salida. 42 años han pasado ya desde aquella primera edeción en Central Park, y el año pasado 47000 personas cruzaron la meta, mientras que 275.000 personas hicieron la preinscripción... Increible el desarrollo que ha tenido la prueba llegando al punto de identificar la palabra "Maratón" a miles de atletas cruzando el puente de Verranzano.

La salida se da desde el State Island, y después de cruzar el punte de Berranzano, Brooklyn. Dicen que la primera parte de la carrera es bastante favorable, hasta llegar al kilometro 21, donde se sube el puente Pulasky. En el kilometro 25 cruzamos el puente Queesboro, para entrar en la primera avenida de Manhattan. Después de 5 kilometros por la Primera Avenida, luego Harlem y el Broonx, luego las 5. Avenida y desde ahi cruzar Central Park y meta...

¿Me respetarán las lesiones?

2 aste baino ez. Solo 2 semanas

2 aste bakarrik geratzen dira, 14 egun baino guttiago, New Yorkeko maratoiari aurre egiteko data iritsi dadin. Pesimista nago, azken aste honetan gauzak erabat okertu zaizkit eta.. Urriko lehen 2 asteak nahiko onak joan ziren, astero 4 entrenamendu dezente egin izan nituen, joan den igandean ordu terdiko rodajea ere eginez... Baina egun horretatik aintzinera, dena oker joan zait, orkatilan ateratako min batek ordu erdi bakarrik laster egiten uzten dit, hortik aintzinera mina jasangaitza egiten zaidalako... Mina orkatilatik gorago etortzen zait, eta sintomen arabera tendinitisa edo periostitisa dela pentsatzen dut.. Horrekin aski ez balitz iron manean agertutako ipurmasaileko minak ere agertu zaizkit, lasterka molestatzen ez badu ere... Bihar arratsaldean fisioarekin ordua dut, eta momentuz izotza eta antiinflamatorioekin minarik ez daukat, baina maratoia izanen dut arerio, eta entrenamendu eskasa eta mina ez dira horri aurre egiteko modu hoberenak...

Solo quedan 2 semanas, menos de 14 días para hacer frente a todo un Marathon en New York.. Soy bastante pesimista, ya que en esta última semana se me han complicado muchísimo las cosas... Las 2 primeras semanas de octubre fueron bastante buenas, acumulando 4 días de de entrenos en cada semana y culminando con un rodaje de hora y media el domingo la semana pasada. Las sensaciones eran buenas, pero al empezar a entrenar esta semana, todo ha ido mal, ya que ha aparecido un dolor en el tobillo, que me impide correr más de media hora seguida, ya que el dolor se hace insoportable. El dolor se localiza un poco por encima del tobillo derecho, y por los sintomas pienso que puede ser o una tendinitis o una periostitis... Si con esto no fuese suficiente, han vuelto a aparecer las molestias en el gluteo que tenía durante el iron man, y que habían remitido. Esta última molestia de momento no se manifiesta cuando corro... Mañana a la tarde tengo hora con el fisio, de momento reposo absoluto, hielo y antiinflamatorios, y el dolor no molesta, pero tengo a un maratón como rival, y el poco entrenamiento realizado y el dolor no son las formas más adecuadas de hacerle frente...